Praca pomp obiegowych w ciepłowniach w układzie klasycznym. Podsumowanie

Schemat technologiczny ciepłowni

W ciepłowniach mamy do czynienia z trzema zastosowaniami pomp. W klasycznym rozwiązaniu układu hydraulicznego są to urządzenia:
a) obiegowe,
b) mieszające (podmieszania gorącego),
c) stabilizujące i uzupełniające (czasami pracujące jako stabilizująco-uzupełniające).

Na rysunku 1 pokazano uproszczony schemat technologiczny klasycznej ciepłowni wodnej.

Podstawowe parametry pracy ciepłowni
Temperatura wody sieciowej za kotłem powinna wynosić: T_zk = 110–150°C, a przed kotłem nie powinna spadać poniżej T_pk = 70°C. Przy temperaturze T_zk = 150°C kocioł osiąga maksymalną moc. Ze względu na odgazowanie termiczne wody sieciowej minimalna temperatura za kotłem powinna wynosić T_zkmin. = 110°C.
Jeżeli w ciepłowni cała potrzebna ilość wody uzupełniającej przygotowywana jest za pomocą odgazowywacza próżniowego, temperatura wody sieciowej za kotłem może być dowolnie niska (do np. T_zk = 70°C).

Podmieszanie gorące
Kiedy temperatura wody sieciowej wracającej z sieci jest niższa niż 70°C, część wody zza kotła trzeba domieszać do wody powracającej z sieci, aby uzyskać temperaturę równą lub wyższą od wymaganych 70°C.

Podmieszanie zimne
Zadaniem podmieszania zimnego jest otrzymanie temperatury aktualnie wymaganej w sieci ciepłowniczej, niższej od temperatury wody za kotłem (przez cały czas temperatura wody za kotłem powinna wynosić co najmniej 110°C, również latem). Aby zapewnić właściwą pracę, pompy obiegowe oraz pompy uzupełniająco-stabilizujące  umieszcza się w sposób pokazany na rysunku 1. Temperatura wody płynącej do sieci ciepłowniczej zmienia się w zakresie T_sz = 130–70°C, natomiast temperatura powrotu wynosi teoretycznie T_sp = 70–40°C. W powyższym schemacie uwzględniono już ograniczenie maksymalnej temperatury zasilania na sieci ze względu na wymagania izolacji termicznej do T_zsmax = 130°C.