Podtytuł tego artykułu może się wydawać sprzeczny z pojmowaniem nowoczesnego projektowania, które powinno dążyć do zmniejszenia wpływu na środowisko naturalne. Istnieją jednak inwestorzy, dla których inwestowanie w rozwiązania proekologiczne w niektórych budynkach nie ma sensu. Do takich obiektów należą galerie handlowe, w których inwestorzy są odpowiedzialni za zakup urządzeń centralnych, natomiast urządzenia końcowe systemu zdecentralizowanego, kształtujące parametry powietrza w poszczególnych strefach i lokalach, są z reguły nabywane przez najemców obiektu.
Dlatego inwestorzy ci kupują zwykle urządzenia najtańsze, bardzo energochłonne, a wysokie koszty ich eksploatacji przerzucają na najemców. Przy takim podejściu nawet poprawnie i efektywnie zaprojektowany system klimatyzacyjny zostanie zamieniony na etapie wykonawstwa na inne, tańsze rozwiązanie. Wniosek z tego może być tylko jeden: warto dążyć do stworzenia budynku o zmniejszonym oddziaływaniu na środowisko, szczególnie wtedy, gdy inwestor jest przekonany do takiego budynku i gdy jest to dla niego opłacalne. Należy go do tego przekonać, pokazując rzeczywiste oszczędności, uzyskane dzięki zastosowaniu wybranego systemu klimatyzacyjnego.
Możliwości oszczędności kosztów eksploatacji systemów i instalacji wewnątrz budynku należy szukać już na etapie koncepcji architektonicznej. Podczas konsultacji inżyniera architekta z projektantem systemu klimatyzacji można przedyskutować optymalną lokalizację budynku względem stron świata, konieczność zastosowania przeszkleń itp. Jeżeli na tym etapie zostaną poczynione pewne ustalenia, to można mieć pewność, że dalsze kroki będą częścią procesu optymalizacyjnego, a nie próbą neutralizacji błędów popełnionych już na etapie projektu architektonicznego.
Kolejnych oszczędności należy szukać na etapie projektu systemu klimatyzacyjnego, a następnie kontroli dalszych etapów, aż do uruchomienia urządzeń w obiekcie. Po opracowaniu projektu z rozwiązaniem energooszczędnym należy zastrzec w nim pewne cechy, które nie mogą później zostać zmienione na gorsze. Do takich cech mogą należeć określone wartości wskaźników ESEER lub EER dobranych agregatów chłodniczych lub liczba stopni regulacji wydajności agregatu chłodniczego.
Najważniejszy jest jednak sam etap projektowania systemu klimatyzacyjnego, który trzeba zacząć od rozpatrzenia i szczegółowej analizy cech charakteryzujących obiekt, tak by zaproponowany system odpowiadał jego cechom i był do nich w miarę możliwości idealnie dopasowany.
Literatura
1. Adamski B., Wartość wskaźnika ESEER a realne koszty eksploatacji.
Studium przypadku i propozycja analizy kosztów eksploatacji agregatów
chłodniczych w dobie certyfikacji energetycznej budynków, „Rynek
Instalacyjny” nr 1-2/2010.
2. Adamski B., Free cooling w sprężarkowych agregatach chłodniczych, „Rynek Instalacyjny” nr 9/2007.
3.
Adamski B., Systemy free coolingu pośredniego. Analiza i symulacja
oszczędności pod kątem nakładów eksploatacyjnych cz. 1, „Rynek
Instalacyjny” nr 5/2009.
4. Adamski B., Systemy free coolingu
pośredniego. Analiza i symulacja oszczędności pod kątem nakładów
eksploatacyjnych cz. 2, „Rynek Instalacyjny” nr 6/2009.
5. Adamski B., Pompy ciepła – system odzysku ciepła i zimna w centralach klimatyzacyjnych, „Rynek Instalacyjny” nr 7–8/2007.
6.
Adamski B., Aktualne trendy i rozwój urządzeń klimatyzacyjnych w dobie
certyfikacji energetycznej budynku cz. 1, „Chłodnictwo i Klimatyzacja”
nr 10/2009.
7. Adamski B., Aktualne trendy i rozwój urządzeń
klimatyzacyjnych w dobie certyfikacji energetycznej budynku cz. 2,
„Chłodnictwo i Klimatyzacja” nr 12/2009.
8. Rozporządzenie Ministra
Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. w sprawie metodologii
obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego
lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową
oraz sposobu sporządzania wzorów świadectw ich charakterystyki
energetycznej (DzU nr 201, poz. 1240).
9. Biuletyny techniczne producentów.
