Opór hydrauliczny wody przepływającej przez grzejnik jest zależny od
jego budowy i strumienia objętości wody, który jest wyznaczany na
podstawie mocy cieplnej grzejnika i obliczeniowych temperatur czynnika
ogrzewczego. Wartość oporu hydraulicznego żeliwnego grzejnika członowego
wyznaczono ponad 100 lat temu. Ustalony współczynnik oporu ς = 3 [1]
odniesiony został do średnicy wewnętrznej gałązki zasilającej i nie jest
zależny od liczby członów, z których grzejnik się składa.
Większość
grzejników stosowanych w pomieszczeniach ma moc cieplną w zakresie
500–1880 W, średnica gałązki wynosi dla nich DN 15 mm. W okresie, kiedy
wyznaczano współczynnik oporu miejscowego dla grzejników, w instalacji
ogrzewczej nie stosowano mniejszej średnicy gałązki. Wewnętrzna średnica
rury wynosiła dw = 15,75 mm, dla tej wartości wyznaczono
zatem współczynnik ς. Wyliczone dla powyższych wartości straty ciśnienia
w grzejniku żeliwnym dwuczłonowym w zależności od jego mocy cieplnej
pokazano na krzywej 1 (rys. 1).
Grzejniki
stalowe płytowe zastosowano w instalacjach ogrzewczych znacznie później,
bo ok. 1970–75 r. Mają one inną budowę oraz większy opór przepływu
wody. Dla powszechnie stosowanych grzejników stalowych dwupłytowych typu
Purmo C-22 firmy Rettig opór przepływu wody określa się wzorem [5]:
Literatura
1. Rietschel H., Podręcznik ogrzewania i wietrzenia. Cz. I i II, PWT, Warszawa 1950.
2. Nowakowski E., Dobór średnic termostatycznych zaworów grzejnikowych, „Rynek Instalacyjny” nr 12/2009.
3. Nowakowski E., Opory przepływu wody w zaworach grzejnikowych, „Instal” nr 1/2004.
4. Nowakowski E., Straty ciśnienia w zaworach kulowych, „Polski Instalator” nr 10/2001.
5. Grzejniki PURMO, prospekt firmy Rettig Polska.
6. Ogrzewanie i wentylacja. Poradnik, praca zbiorowa, Arkady, Warszawa 1966.
