Załóż konto na portalu i bezpłatnie pobierz wydanie Rynku Instalacyjnego 7-8/2018

Izolacje techniczne

Przykład zastosowania izolacji technicznych
Przykład zastosowania izolacji technicznych
Armacell

Materiały używane do produkcji izolacji technicznych mają różne właściwości, które determinują zakres ich stosowania. Coraz szersze zastosowanie mają produkty wielowarstwowe, składające się z kilku materiałów. Nie istnieje jednak materiał uniwersalny, nadający się do wszystkich zastosowań. W artykule opisano izolacje techniczne pod kątem rodzaju materiału, z którego wykonywany jest ich zasadniczy element.

Montaż izolacji technicznej
Fot. 1. Montaż izolacji, Fot. Armacell

Projektanci i wykonawcy sieci cieplnych są zobowiązani Prawem energetycznym do zapewnienia racjonalnego i oszczędnego zużycia paliw lub energii, przy zachowaniu m.in. zgodności z przepisami Prawa budowlanego oraz polskich norm wprowadzonych do obowiązkowego stosowania lub innych przepisów wynikających z technologii wytwarzania energii. Oszczędne gospodarowanie paliwem lub energią dotyczy także użytkowników sieci, instalacji i urządzeń cieplnych. Szczegółowe regulacje zawierają m.in. akty wykonawcze do prawa budowlanego, a wiedza na temat doboru izolacji znajduje się w normach i wymaganiach technicznych.

Przed doborem izolacji należy dokładnie zapoznać się z wytycznymi producentów, gdyż w ostatnich latach wprowadzano na rynek wiele nowych produktów, a już znane materiały są wciąż udoskonalane. Izolacje techniczne to obecnie materiały wielowarstwowe składające się przeważnie z kilku warstw różnych materiałów, z tym że jedna z nich pełni podstawową funkcję izolacji termicznej, a pozostałe warstwy – izolacji przeciwwilgociowej, zabezpieczenia przed promieniowaniem UV, ochrony mechanicznej lub wręcz osłony konstrukcyjnej. Te detale decydują o obszarach zastosowań i na nie należy zwracać uwagę przy doborze izolacji.

Koszty wytworzenia ciepła, a zwłaszcza chłodu są coraz wyższe i skuteczna izolacja sieci, armatury i instalacji daje wymierne oszczędności. Coraz częściej izolacje techniczne stosowane są nie tylko w ogrzewnictwie, wentylacji i klimatyzacji, ale także na przewodach wodociągowych i kanalizacyjnych w celu zaapobieżenia kondensacji pary wodnej i korozji przegród budowlanych oraz przylegających do nich innych instalacji i armatury. Standardem jest też izolowanie poszczególnych przewodów z różnymi mediami, biegnących obok siebie w szachtach instalacyjnych.

Wiedza o izolacjach technicznych staje się coraz powszechniejsza, zwłaszcza gdy chodzi o izolowanie przewodów z ciepłym i gorącym medium. Ale w praktyce wielu problemów przysparza nadal izolowanie przewodów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych. Wprawdzie dąży się do minimalizacji warstwy izolacji ze względu na koszty, jednak w wielu wypadkach, np. izolowania przewodów z wodą lodową, nie jest to postępowanie właściwe. Ochronę przed kondensacją pary wodnej można uzyskać za pomocą jedynie cienkiej warstwy izolacji, ale by zapobiegać stratom energii, warstwa ta musi być odpowiednio grubsza. Zużycie energii w instalacjach chłodniczych i klimatyzacyjnych jest na tyle duże, że ten dodatkowy wydatek zwraca się szybko.

Instalatorzy przyswajają sobie także praktyczną wiedzę dotyczącą izolowania instalacji solarnych. Latem temperatura na wylocie z kolektora wynosi powyżej 120°C, a zimą spada do ok. 30°C, izolacja musi zatem wytrzymywać duże różnice temperatur i jednocześnie być odporna na promieniowanie UV. Brak nawet małego odcinka izolacji na przewodzie w pobliżu kolektora może znacznie osłabić wydajność  całej instalacji. Coraz rzadziej się zdarza, że instalator stosuje w instalacjach solarnych zwykłą izolację z pianki poliuretanowej o odporności do +95°C zamiast materiałów odpornych na wysokie i zmienne temperatury oraz UV.

Stosowane w budownictwie izolacje można klasyfikować według różnych kryteriów. Wśród izolacji technicznych z uwagi na formę i kształty produktów można wyróżnić: otuliny, płyty, pianki, filce, maty i granulaty. Izolacje te pełnią najczęściej funkcje: ochrony przed utratą ciepła lub chłodu (termoizolacje), zabezpieczenia przed przenikaniem lub skraplaniem się wilgoci i ochrony przed hałasem oraz przed rozprzestrzenianiem się pożaru. Do produkcji izolacji technicznych obecnie wykorzystywane są głównie dwa rodzaje materiałów:

  • tworzywa sztuczne: pianka polietylenowa, poliuretanowa i polistyrenowa oraz kauczuk syntetyczny,
  • mineralne: wełna skalna i szklana oraz szkło spienione.
Zastosowanie izolacji technicznej
Fot. 2. Przykład zastosowania izolacji technicznych, Fot. Armacell
az polskich norm wprowadzonych do obowiązkowego stosowania lub innych przepisów wynikających z technologii wytwarzania

energii. Oszczędne gospodarowanie paliwem lub energią dotyczy także użytkowników sieci, instalacji i urządzeń cieplnych. Szczegółowe regulacje zawierają m.in. akty

wykonawcze do prawa budowlanego, a wiedza na temat doboru izolacji znajduje się w normach i wymaganiach technicznych. Przed doborem izolacji należy dokładnie zapoznać

się z wytycznymi producentów, gdyż w ostatnich latach wprowadzano na rynek wiele nowych produktów, a już znane materiały są wciąż udoskonalane. Izolacje techniczne to

obecnie materiały wielowarstwowe składające się przeważnie z kilku warstw różnych materiałów, z tym że jedna z nich pełni podstawową funkcję izolacji termicznej, a

pozostałe warstwy – izolacji przeciwwilgociowej, zabezpieczenia przed promieniowaniem UV, ochrony mechanicznej lub wręcz osłony konstrukcyjnej. Te detale decydują o

obszarach zastosowań i na nie należy zwracać uwagę przy doborze izolacji.

Koszty wytworzenia ciepła, a zwłaszcza chłodu są coraz wyższe i skuteczna izolacja sieci, armatury i instalacji daje wymierne oszczędności. Coraz częściej izolacje

techniczne stosowane są nie tylko w ogrzewnictwie, wentylacji i klimatyzacji, ale także na przewodach wodociągowych i kanalizacyjnych w celu zapobieżenia kondensacji

pary wodnej i korozji przegród budowlanych oraz przylegających do nich innych instalacji i armatury. Standardem jest też izolowanie poszczególnych przewodów z różnymi

mediami, biegnących obok siebie w szachtach instalacyjnych. Wiedza o izolacjach technicznych staje się coraz powszechniejsza, zwłaszcza gdy chodzi o izolowanie

przewodów z ciepłym i gorącym medium. Ale w praktyce wielu problemów przysparza nadal izolowanie przewodów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych. Wprawdzie dąży się do

minimalizacji warstwy izolacji ze względu na koszty, jednak w wielu wypadkach, np. izolowania przewodów z wodą lodową, nie jest to postępowanie właściwe. Ochronę przed

kondensacją pary wodnej można uzyskać za pomocą jedynie cienkiej warstwy izolacji, ale by zapobiegać stratom energii, warstwa ta musi być odpowiednio grubsza. Zużycie

energii w instalacjach chłodniczych i klimatyzacyjnych jest na tyle duże, że ten dodatkowy wydatek zwraca się szybko.

 Instalatorzy przyswajają sobie także praktyczną wiedzę dotyczącą izolowania instalacji solarnych. Latem temperatura na wylocie z kolektora wynosi powyżej 120°C, a

zimą spada do ok. 30°C, izolacja musi zatem wytrzymywać duże różnice temperatur i jednocześnie być odporna na promieniowanie UV. Brak nawet małego odcinka izolacji na

przewodzie w pobliżu kolektora może znacznie osłabić wydajność  całej instalacji. Coraz rzadziej się zdarza, że instalator stosuje w instalacjach solarnych zwykłą
izolację z pianki poliuretanowej o odporności do +95°C zamiast materiałów odpornych na wysokie i zmienne temperatury oraz UV.

Stosowane w budownictwie izolacje można klasyfikować według różnych kryteriów. Wśród izolacji technicznych z uwagi na formę i kształty produktów można wyróżnić:

otuliny, płyty, pianki, filce, maty i granulaty. Izolacje te pełnią najczęściej funkcje: ochrony przed utratą ciepła lub chłodu (termoizolacje), zabezpieczenia przed

przenikaniem lub skraplaniem się wilgoci i ochrony przed hałasem oraz przed rozprzestrzenianiem się pożaru. Do produkcji izolacji technicznych obecnie wykorzystywane

są głównie dwa rodzaje materiałów:
tworzywa sztuczne: pianka polietylenowa, poliuretanowa i polistyrenowa oraz kauczuk syntetyczny,
mineralne: wełna skalna i szklana oraz szkło spienione.

W ciepłownictwie do izolacji sieci na szeroką skalę stosowano wełnę mineralną. Do początku lat 90. w Polsce była to wełna produkowana głównie z żużli wielkopiecowych i

produkt ten był ciężki, silnie chłonął wodę, a ponadto zawierał zanieczyszczenia. W sieciach ciepłowniczych stosowane są obecnie coraz częściej przewody preizolowane z

wielowarstwową izolacją cieplną i przeciwwilgociową. Wraz z rozwojem produkcji tworzyw i coraz powszechniejszym dążeniem do oszczędności energii i ciepła zaczęto

izolować instalacje ogrzewcze i ciepłej wody użytkowej, głównie izolacjami z tworzyw. Obecnie izoluje się coraz częściej także przewody wodociągowe i kanalizacyjne.

Chłodnictwo i klimatyzacja początkowo wykorzystywały do izolacji przewodów i urządzeń naturalne materiały organiczne (korek, celuloza, trociny, pakuły). Wraz z

rozwojem przemysłu chemicznego i przetwórstwa ropy naftowej oraz pojawieniem się na rynku tanich tworzyw sztucznych zaczęto je powszechnie wykorzystywać do izolacji z

uwagi na ich dobre właściwości oraz łatwość montażu. Do izolowania przewodów chłodniczych i klimatyzacyjnych, gdzie bardzo istotne jest zapobieganie kondensacji pary

wodnej na przewodach oraz przeciwdziałanie ich korozji, wykorzystywane są izolacje o zamkniętej strukturze komórkowej: spieniony kauczuk syntetyczny, szkło piankowe,

spieniony poliuretan, ale też w pewnych sytuacjach wełna mineralna, zwłaszcza do izolacji pomiędzy strefami pożarowymi i w przepustach instalacyjnych.

Kauczuk syntetyczny

Kauczuk syntetyczny to produkt polimeryzacji, kopolimeryzacji lub polikondensacji związków organicznych (m.in. butadienu, winylu). Jego główne zalety to elastyczność i

wytrzymałość na znaczne i częste wahania temperatur. Izolacje techniczne z kauczuku syntetycznego stosowane są głównie w instalacjach chłodniczych i klimatyzacyjnych

oraz przemysłowych. Służy on ponadto do izolacji i ochrony rur, kanałów powietrznych i zbiorników (także kształtek i armatury). Niektóre rodzaje otulin i mat z

kauczuku dobrze sprawdzają się przy izolacji instalacji solarnych, gdyż nie ulegają degradacji pod wpływem działania promieni UV czy substancji chemicznych. Izolacje z

kauczuku syntetycznego – otuliny i maty – mają zamkniętą strukturę komórkową i odznaczają się wysoką trwałością. Elastyczność gwarantuje bezpośrednie przyleganie

produktu do izolowanej powierzchni i dobrą szczelność połączeń klejonych.

Zakres temperatur stosowania wynosi od –50°C (niektórych nawet –200°C) do +150°C, a niekiedy
nawet +170°C. Współczynnik λ dla kauczuku syntetycznego w zależności od struktury (wielkości komórek) ma wartość 0,030–0,040 W/(m×K) dla 10°C. Producenci stale

doskonalą produkcję kauczuku, tworząc otuliny i maty o coraz mniejszej strukturze komórek, dzięki czemu wzrasta ich izolacyjność termiczna oraz odporność na dyfuzję

pary wodnej. Materiał ten dobrze zapobiega kondensacji wilgoci, ma dużą wytrzymałość mechaniczną i odporność na procesy starzenia. Jest to materiał palny, przeważnie

nierozprzestrzeniający ognia, samogasnący i niekapiący.

Pianka polietylenowa

Izolacje techniczne z pianki polietylenowej oferowane są głównie w postaci otulin i węży, ale także mat i płyt. Otuliny produkowane są z powłoką ochronną (np. z folii

polietylenowej) lub bez niej i w postaci otulin mimośrodowych. Węże pokrywane są folią ochronną, natomiast maty mogą mieć warstwę ochronną lub nie. Otuliny służą

głównie izolowaniu rur z ciepłą i zimną wodą oraz instalacji grzewczych i chłodniczych. Ich zakres stosowania waha się od –80°C do +100°C. W zależności od rodzaju

materiału współczynnik λ zawiera się w przedziale 0,035–0,039 W/(m×K).

Pianka polietylenowa oprócz funkcji termoizolacyjnych ma właściwości powstrzymujące dyfuzję pary wodnej, co chroni rury przed roszeniem i korozją – praktycznie nie

nasiąka wodą. Ma niską kurczliwość, dobrze tłumi dźwięki, jest odporna na gnicie oraz chemikalia w średnich stężeniach. Jest to materiał palny samogasnący. Pianka nie

jest jednak odporna na działanie promieni UV, dlatego wymaga osłon lub warstw ochronnych. Nie jest też zbyt odporna na uszkodzenia mechaniczne, więc instalacje pokryte

tą izolacją powinny być osłonięte. Izolacje z pianki polietylenowej są natomiast niezwykle elastyczne, a tym samym mogą być stosowane w instalacjach o dużych

krzywiznach, są też wygodne w montażu.

Spieniony poliuretan

Otuliny ze spienionego poliuretanu stosowane są w instalacjach c.o., węzłach cieplnych, systemach klimatyzacyjnych i wentylacyjnych. Wykonywane są też izolacje dla

dużych średnic przewodów (sieci cieplne, rurociągi parowe) zabezpieczane np. warstwą polietylenu o dużej gęstości (HDPE) lub osłonami z blach stalowych i aluminiowych.

Izolacje techniczne z pianki poliuretanowej oferowane są także w postaci sztywnych płyt. Materiał ten stosuje się dla temperatury instalacji od –60 do +135°C dla

pianki miękkiej i nawet do +150°C dla pianki twardej. Niektóre twarde pianki mogą pracować na przewodach z zakresem temperatur medium od –180 do +140°C. Poliuretan

jest wrażliwy na działanie promieni UV i czynniki mechaniczne, dlatego otuliny pokrywane są warstwami ochronnymi (np. foliami z PVC lub aluminium).

Wartości λ mieszczą się w przedziale 0,019–0,030 W/(m×K). Chłonność wody wynosi 0,8–1,1% objętości. Otuliny z pianki poliuretanowej odporne są na grzyby, pleśń, owady

i gryzonie oraz na większość związków chemicznych. Elementy izolacji technicznych wykonywane są poprzez wtrysk pianki poliuretanowej w formy do otrzymywania

konkretnych kształtów: otulin na rury, zawory, kolanka itp. Są to elementy sztywne. Montaż ułatwiają samoprzylepne taśmy PVC i polipropylenowe oraz spinki z tworzywa.

Połączenia otulin skleja się taśmą samoprzylepną, a do zabezpieczenia i łączenia elementów izolacji na armaturze wykorzystywane są także nakładki aluminiowe skręcane

drutem.

Pianki polistyrenowe

Z polistyrenu produkowane są dwa rodzaje pianki: ekstrudowana (XPS) i ekspandowana (EPS). Wytwarzane są one w różnych procesach produkcji i tym samym mają odmienną

strukturę, a w konsekwencji inne parametry izolacyjności termicznej, mechanicznej i odporności na wilgoć.

Pianka polistyrenowa ekspandowana to powszechnie znany styropian. W zależności od stopnia spienienia uzyskuje się styropiany o gęstości od 10 do 40 kg/m3 i wartości λ

od 0,030 do 0,040 W/(m×K). Styropianowe płyty i otuliny są przeważnie pokryte folią polietylenową lub aluminiową. Stosuje się je głównie do izolacji urządzeń

chłodniczych. Z uwagi na wysoką wytrzymałość mechaniczną styropianu i fakt, że nie chłonie on wody, służy też do wytwarzania samonośnych płyt warstwowych

wykorzystywanych do budowy chłodni oraz izolacji rurociągów, a także izolacji komór chłodniczych w pojazdach. Wykonuje się z niego również elementy montażowe i

izolacyjne dla ogrzewania niskotemperaturowego (ściennego i podłogowego) oraz izolacje antyroszeniowe dla elementów instalacji zimnej wody, np. zbiorników. Słabe

strony tego materiału to mała odporność na substancje chemiczne i wysokie temperatury – zakres stosowania wynosi od –100°C do +80°C. Wprawdzie ma on dużą wytrzymałość

mechaniczną, jest jednak łatwo niszczony przez gryzonie.

Pianka polistyrenowa ekstrudowana powstaje w wyniku zmieszania granulek polistyrenu z dodatkami zmieniającymi jego barwę, poprawiającymi odporność na ogień itp. (m.in.

styropian samogasnący oznaczany symbolem FS). Pianka ta ma większą niż zwykły styropian odporność na wilgoć oraz wyższy współczynnik izolacyjności termicznej. Jest

produkowana w gęstościach do 28 do 45 kg/m3, lecz zakres jej temperatur roboczych jest mniejszy i wynosi od –50°C do +75°C. Jest odporna na kontakt z większością

powszechnie stosowanych materiałów budowlanych, jednak, podobnie jak styropian, nie na działanie środków zawierających rozpuszczalniki, smołę węglową i jej pochodne,

rozcieńczalniki farb i zwykłe rozpuszczalniki, takie jak: aceton, octan etylu, metylobenzen, benzyna lakowa itp. Nie jest też odporna na działanie promieni UV. Tak jak

styropian ma ograniczone zastosowanie jako izolacja techniczna, jednak w pewnych przypadkach jest to materiał niezastąpiony.

Wełna mineralna

Używana powszechnie nazwa „wełna mineralna” oznacza zarówno wełnę kamienną (skalną), jak i szklaną. Wełnę skalną otrzymuje się w wyniku wypalania bazaltu (w

temperaturze +1400°C), a wełnę szklaną z piasku kwarcowego i stłuczki szklanej (+1000°C). Zaletą produktów z wełny jest niski współczynnik przewodzenia ciepła λ –

wynosi on od ok. 0,031 do 0,060 W/(m×K). Tak szeroki przedział zależy przede wszystkim od splątania włókien (technologii produkcji) i gęstości własnej. Dla otulin ten

współczynnik przybiera w praktyce średnie wartości. Ponadto wełna jest niepalna i ognioodporna, ma dobre właściwości pochłaniania dźwięków, wytrzymałość mechaniczną i

naturalną sprężystość, odporność biologiczną i chemiczną, stabilność termodynamiczną włókna, odporność na wodę oraz paroprzepuszczalność.

Produkty z wełny mineralnej stosowane są do izolacji ciepłochronnej, zimnochronnej, przeciwogniowej i akustycznej. Do izolacji termicznej i akustycznej instalacji

c.o., rurociągów wodnych, ciepłowniczych, a także rur kanalizacyjnych i kanałów spalinowych stosowane są różne otuliny, w tym z centrycznie nawiniętymi włóknami. Do

izolacji rurociągów, kanałów wentylacyjnych i klimatyzacyjnych, a także zbiorników, zarówno o kształtach cylindrycznych, jak i prostokątnych, używane są przeważnie

maty lamelowe z wełny, pokryte jednostronnie płaszczem z folii aluminiowej. Do izolacji kominów, kotłów czy kominków stosuje się płyty.

Wśród najczęściej stosowanych izolacji technicznych z wełny mineralnej można wyróżnić:
otuliny z wełny kamiennej lub szklanej o różnych grubościach, bez wzmocnień i wzmocnione siatką i/lub folią aluminiową,
otuliny z wełny kamiennej lub szklanej pokryte płaszczem z PVC do izolowania prostych odcinków instalacji,
maty z wełny kamiennej lub szklanej zabezpieczone jednostronnie siatką z włókien szklanych i/lub warstwą folii aluminiowej odbijającej promieniowanie cieplne (siatka

montowana jest pomiędzy wełną a folią aluminiową),
maty z wełny kamiennej i szklanej zabezpieczone jednostronnie siatką z drutu stalowego,
płyty z wełny kamiennej lub szklanej zabezpieczone jednostronnie folią aluminiową,
maty tzw. lamelowe o odwróconym przebiegu włókien.

Wełna wyróżnia się spośród izolacji technicznych możliwością stosowania jej w wysokich temperaturach. Jako izolacja termiczna może być stosowana do zabezpieczenia

powierzchni urządzeń o temp. do +750°C (spiekanie włókien następuje w temperaturze powyżej +1000°C). Do +700°C produkty z wełny mineralnej, w zależności od ich

przeznaczenia, zachowują trwałość mechaniczną. W temperaturach powyżej +200°C właściwości izolacyjne pozostają niezmienne, ale maleje wytrzymałość na ściskanie. Jednak

elementy pokrycia otuliny (np. folie aluminiowe) zachowują swoje właściwości w niższych temperaturach.
Izolacje z wełny są niepalne i tym samym w pewnych przypadkach bywają niezastąpione. Ich odporność ogniowa jest nie mniejsza niż odporność ścian.

Otuliny mogą być produkowane w różnej technologii. Jedną z nich jest nawijanie włókien na rdzeń, co zapewnia im równomierny, centryczny rozkład, a tym samym dużą

odporność mechaniczną i niższy od włókien wycinanych współczynnik przewodzenia ciepła. W przypadku otulin nawijanych λ wynosi do 0,033 W/(m×K), a wycinanych – do

0,042.
Mata lamelowa ma włókna położone prostopadle w stosunku do powierzchni izolowanej. Są one przyklejane do nośnej powłoki zewnętrznej, np. folii aluminiowej. Taki układ

włókien umożliwia większą odporność na odkształcenia pod wpływem nacisku niż przy włóknach zorientowanych poziomo. Maty lamelowe są tak wykonane, że można je zwijać w

role, przy czym zmniejszające się ściskane obwody wewnętrzne nie powodują odkształceń wewnętrznych powierzchni. Dzięki temu izolacja dokładnie przylega do powierzchni

nieregularnych, tworząc powłokę o niezmiennej grubości, przy równoczesnym wyeliminowaniu kanałów. Powłoka z folii aluminiowej stanowi osłonę zewnętrzną o znacznych

możliwościach przejmowania obciążeń mechanicznych i dużym oporze dyfuzji pary wodnej.

Szkło spienione

Jest to szkło aluminiowo-krzemianowe o specjalnym składzie. Wyróżnia się wodoszczelnością – nie absorbuje żadnych cieczy, dlatego opór cieplny pozostaje niezmienny.

Współczynnik przewodności ciepła λ wynosi 0,040−0,050 W/(m×K) w temperaturze +10°C. Nie przepuszcza też żadnych gazów ani pary wodnej. Materiał jest odporny na

działanie gryzoni i szkodników, pleśni i grzybów. Ma dużą wytrzymałość na ściskanie (0,7–1,6 MPa) − jest bardzo sztywny i praktycznie nieściśliwy. Jego cieplna

rozszerzalność objętościowa jest porównywalna z betonem i stalą, a odporność chemiczna zbliżona do zwykłego szkła. Izolacje ze szkła spienionego przeznaczone są

głównie do izolowania instalacji, sieci i zbiorników z temperaturami roboczymi od –260 do +430°C, izolacji kominów przemysłowych, podziemnych bezkanałowych przewodów

rurowych (bezpośrednio zasypanych ziemią)
oraz konstrukcji przystosowanych do niskich temperatur, jak np. lodowiska i podłogi chłodni. Izolacje oferowane są w postaci otulin i płyt oraz łubków, które można

ciąć piłami do drewna do odpowiednich kształtów, tak jak pumeks.

Literatura

1. Stowarzyszenie Producentów Wełny Mineralnej, www.miwo.pl.
2. Stowarzyszenie Producentów Styropianu, www.styropiany.pl.
3. Europejskie Stowarzyszenie Producentów Ekstrudowanego Polistyrenu, www.exiba.pl.
4. Materiały firm: Armacell, Folimpex, Izoterm, Izoterma, Saint-Gobain Isover, NMC, Paroc, Polychem System, Rockwool, Thermaflex Izolacji, Foamglas, Lenzing.
5. Chmielarski J., Izolacje instalacji wody lodowej, „Izolacje” nr 7–8/2010.
6. Sawicki J., Termoizolacja sieci i instalacji cieplnych oraz ciepłej wody użytkowej, „Rynek Instalacyjny” nr 10/2009.


Fot. 1. Montaż izolacji, Fot. Armacell
Fot. 2. Przykład zastosowania izolacji technicznych, Fot. Armacell
Fot. 3. Izolacja kanałów wentylacyjnych, Fot. Armacell
Fot. 4. Przykład zaizolowania przejścia instalacyjnego przez przegrody, Fot. Rockwool





   15.10.2010

Komentarze

(0)

Wybrane dla Ciebie

 



Jak osiągnąć 99% skuteczność bakteriobójczej w wentylacji » Któremu producentowi systemów grzewczych i wodociagowych zaufać »
bezpieczeństwo instalatora rury wielowarstwowe
czytam więcej » poznaj go dziś »

 


Zdradzamy sposób na projektowanie instalacji najwyższej jakości »

projektowanie

 



Z jakiego powodu tworzywa sztuczne zdominowały rynek wod-kan » Jak bez problemowo przeprowadzić iniekcję mikropali, kotew i gwoździ gruntowych »
bezpieczeństwo instalatora pomoc w projektowaniu
czytam więcej » poznaj go dziś »

 


Czy można dobrze odseparować wodę kanalizacyjną od gruntowej »

innowacyjne projektowanie

 



Poznaj bezpieczne systemy do dezynfekcji wody pitnej i basenowej » Jak zabezpieczyć wentylatory dachowe »
czysta woda wentylator dachowy
wiem więcej » spróbuj już dziś »

 


Jaka pompa ciepła zwalcza bakterię Legionella »

pompy ciepła

 



Czy łatwo zainstalować podwieszaną toaletę » Z jakego powodu ta pompa wyprzedza przyszłość »
podwieszana toaleta pompy ciepła
wiem więcej » wiem więcej »

 


Dodaj komentarz
Nie jesteś zalogowany - zaloguj się lub załóż konto. Dzięki temu uzysksz możliwość obserwowania swoich komentarzy oraz dostęp do treści i możliwości dostępnych tylko dla zarejestrowanych użytkowników naszego portalu... dowiedz się więcej »

Co Szperacz wyszperał ;-)

źle wykonana instalacja

Sztywniactwo i niechlujstwo - zobacz i skomentuj »

Dla tych, którzy szukają bardziej elektryzujących wrażeń Szperacz ma dziś coś specjalnego - rozdzielnia w toalecie.

zaślepka


TV Rynek Instalacyjny


 tv rynek instalacyjny
11/2019

Aktualny numer:

Rynek Instalacyjny 11/2019
W miesięczniku m.in.:
  • - Dobór wymienników płytowych
  • - Rekuperatory ścienne a prawo
Zobacz szczegóły
Dom Wydawniczy MEDIUM Rzetelna Firma
Copyright © 2011 - 2012 Grupa MEDIUM Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa, nr KRS: 0000537655. Wszelkie prawa w tym Autora, Wydawcy i Producenta bazy danych zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów zabronione. Korzystanie z serwisu i zamieszczonych w nim utworów i danych wyłącznie na zasadach określonych w Zasadach korzystania z serwisu.
realizacja i CMS: omnia.pl