Zagospodarowanie spływów opadowych za pomocą systemów bioretencji

Opłaty za wody opadowe

Zagadnienie to nabrało w ostatnich latach znaczenia z uwagi na wymóg prawny dotyczący konieczności naliczania opłat za odprowadzanie wód opadowych do istniejących systemów kanalizacji deszczowej. W Polsce opłaty takie zostały wprowadzone po raz pierwszy w Pile w 2003 r. i od tamtej pory sukcesywnie są one wdrażane w kolejnych miastach. Obecnie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne naliczają już opłaty m.in. w Gnieźnie, Ostrowie Wlkp., Opolu, Elblągu, Nysie oraz Namysłowie. W pozostałych miastach przedsiębiorstwa przygotowują się do wdrożenia opłat za wody opadowe z uwagi na ciążący na nich obowiązek ustawowy [1]. Zasady ustalania  taryf za odprowadzenie ścieków opadowych i roztopowych w Polsce reguluje ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzeniu ścieków [2], a sposób ich naliczania określa rozporządzenie Ministra Budownictwa [3].

Opłata za wody opadowe, roczna lub miesięczna, określana jest dla poszczególnych taryfowych grup odbiorców usług na podstawie niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wdociągowo-kanalizacyjnego, obejmujących zarówno koszty bieżącej eksploatacji, jak i utrzymania infrastruktury. W praktyce wiele przedsiębiorstw stosuje tylko jedną taryfową grupę odbiorców, a opłatę nalicza się na podstawie wielkości powierzchni nieprzepuszczalnej, z której wody opadowe spływają do systemu kanalizacyjnego. Do takich powierzchni zalicza się m.in. ciągi pieszo-jezdne, drogi dojazdowe, parkingi, powierzchnie brukowane, boiska oraz dachy, choć powierzchnia tych ostatnich nie jest uwzględniana przez wszystkie przedsiębiorstwa Wprowadzenie opłat za wody opadowe poprzedza inwentaryzacja wielkości powierzchni uszczelnionej znajdującej się na danym terenie. W tym celu przedsiębiorstwa wodociągów i kanalizacji przygotowują i rozsyłają ankiety z prośbą o podanie wielkości powierzchni utwardzonych. Dane z ankiet są podstawą do ustalania wielkości powierzchni, która jest składową naliczania opłat za wody opadowe.

Warto zaznaczyć, że powierzchnie, z których wody opadowe i roztopowe są zagospodarowywane na terenie nieruchomości, np. wprowadzane do gruntu, a tym samym nie są wprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej, nie podlegają opłacie. Dlatego należałoby każdorazowo rozważyć możliwość zastosowania systemów alternatywnych, do których, jak wspomniano, należą również ogrody deszczowe.

Literatura

1. Burszta-Adamiak E., Opłaty za wody opadowe – doświadczenia polskie i zagraniczne, w: Problemy zagospodarowania wód opadowych, red. J. Łomotowski, Wrocław 2008.
2. Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (DzU nr 72, poz. 747, ze zm.).
3. Rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków (DzU nr 127, poz. 886).
4. Buss J.M., Gomez B.J., Rain gardens – A how-to manual for homeowners, http://learningstore.uwex.edu.
5. Cler M.L., Stormwater Best Management Practice Design Guide Volume 2, Vegetative Biofilters, EPA/600/R-04/121A, September 2004.
6. Reada J., Wevilla T., Fletcherb T., Deleticb A., Variation among plant species in pollutant removal from stormwater in biofiltration systems, „Water Research” Vol. 42, 2008.
7. Sun X., Davis A.P., Heavy metal fates in laboratory bioretention systems, „Chemosphere” Vol. 66, 2007.
8. http://www.fosc.org.