Współczynniki godzinowej nierównomierności zużycia ciepłej wody

W latach 1962–2009 obowiązywały w Polsce wskaźniki zużycia ciepłej wody w budynkach mieszkalnych wynoszące 110–130 dm3/M.d. [1, 2]. Dla tych wartości wyznaczone zostały współczynniki godzinowej nierównomierności zużycia ciepłej wody (Nh). Ogłoszone w 1994 r. „Warunki techniczne...” [3] wprowadziły obowiązek stosowania w wielorodzinnych budynkach mieszkalnych wodomierzy mieszkaniowych do pomiaru zużycia wody zimnej i ciepłej.

Spowodowało to znaczny spadek wskaźników zużycia wody. W latach 1995–2005 zmniejszyły się one dla wody zimnej z ok. 250 do 120 dm3/M.d., a dla wody ciepłej ze 110–130 dm3/M.d. do 50–60 dm3/M.d. [5]. Norma PN-92/B-01706 [2] została w 2009 r. unieważniona [6], straciły również ważność podane w niej wartości wskaźników zużycia wody (w) oraz współczynniki godzinowej nierównomierności zużycia ciepłej wody (Nh).

Współczynniki godzinowej nierównomierności zużycia wody – analiza

W pierwszych powojennych podręcznikach dotyczących instalacji ciepłej wody nie podano informacji o nierównomierności rozbioru ciepłej wody, gdyż instalacje te projektowano metodami uproszczonymi. W „Wytycznych...” (1962 [7]) do określania obliczeniowego zapotrzebowania na ciepło w urządzeniach ciepłej wody (wymiennikach) za podstawę obliczeń przyjęto liczbę zainstalowanych w budynku wanien kąpielowych oraz współczynnik jednoczesności ich działania.

Literatura

1. Normatyw projektowania instalacji ciepłej wody użytkowej w budynkach mieszkalnych, użyteczności publicznej oraz potrzeb gospodarczo-socjalnych zakładów przemysłowych, Sekcja Techniki Sanitarnej Stałej Komisji RWPG, 1962, „Informator Projektanta Budownictwa Ogólnego”, zeszyt „Instalacje Sanitarne” nr 4/1965.
2. PN-92/B-01706 Instalacje wodwociągowe. Wymagania w projektowaniu.
3. Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DzU nr 10 poz. 46, ze zm.).
4. Heidrich Z., Jędrzejkiewicz J., Analiza zużycia wody w miastach polskich w latach 1995–2005, „Ochrona Środowiska” nr 4/2007.
5. Nowakowski E., Zużycie wody wodociągowej w budynkach mieszkalnych, „Rynek Instalacyjny” nr 11/2010.
6. Biuletyn „Wiadomości PKN. Normalizacja” nr 7/2009.
7. Wytyczne projektowania urządzeń ciepłej wody, Biuro Projektów Typowych i Studiów Budownictwa Miejskiego, Warszawa 1962.
8. Recknagel–Sprenger, Taschenbuch für Heizung, Lüftung und Klimatechnik, R. Oldenburg, München 1953.
9. Recnkagel–Sprenger, Ogrzewanie i Klimatyzacja. Poradnik, Arkady, Warszawa 1976.
10. Chłudow A.W., Zaopatrzenie w ciepłą wodę, Arkady, Warszawa 1960.
11. Chybowski B., Instalacje ciepłej wody użytkowej, Arkady, Warszawa 1966.
12. Brodski I.F., Goriaszczeje wodosnabżenije pri tiepłofikacji, Gosstrojizdat, Leningrad–Moskwa 1961.
13. Chybowski B., Instalacje ciepłej wody użytkowej, Wyd. II, Arkady, Warszawa 1979.
14. Mańkowski S., Projektowanie instalacji ciepłej wody, Arkady, Warszawa 1981.
15. Tuz P.K., Wskaźniki nierównomierności dobowej i chwilowej w budownictwie wielorodzinnym, „Rynek Instalacyjny” nr 5/2007.
16. Tuz P.K., Propozycja wprowadzenia współczynnika dopasowania przepływów do wymagań normy PN-92/B- 01706 przy doborze wodomierzy domowych, w oparciu o analizę monitoringu podłączeń domowych, INSTAL nr 7–8/2005.
17. Najrowski J., Szaflik W., Zmienność poboru ciepłej wody użytkowej w cyklu dobowym w budynkach mieszkalnych wielomieszkaniowych, wyposażonych w wodomierze mieszkaniowe, mat. konf. „Air Conditioning–District Heating‘98”, Wrocław–Szklarska Poręba 1998.