Stalowe, izolowane od góry płyty promienników wykonywane są zgodnie ze specyfiką danego obiektu. Pojedyncze urządzenie składa się z odpowiednio wytłoczonej blachy, w której układane są stalowe rury precyzyjne, przytwierdzane do blachy zgrzewem dwupunktowym dla uzyskania lepszej transmisji ciepła. Samonośne promienniki łączone są wysokociśnieniowymi kształtkami zaciskowymi lub poprzez spawanie.
Pojedynczy promiennik może mieć długość do 100 metrów i zakończony jest kolektorami zbiorczymi o odpowiedniej konfiguracji złącz dla zapewnienia zdefiniowanego przepływu. Całość zawieszana jest na łańcuchach pod stropem, czyli tam, gdzie nie przeszkadza w dalszej aranżacji przestrzeni.
Oszczędność energii
Jedną z najważniejszych przesłanek podjęcia decyzji o zastosowaniu systemu grzewczego opartego na sufitowych promiennikach zasilanych wodą jest bezsprzecznie duża efektywność energetyczna. W wysokich halach oszczędności energii sięgają 40% w porównaniu z innymi systemami. Oszczędności te wynikają z dwóch przyczyn.
Po pierwsze, temperatura odczuwalna jest wypadkową temperatury powietrza w pomieszczeniu oraz temperatur otaczających powierzchni przegród budowlanych (ściany, sufit, podłoga). Przy realizacji funkcji ogrzewania zwiększana jest temperatura powierzchni, a w ten sposób obniżona może być temperatura powietrza w pomieszczeniu. Poprzez zmniejszenie różnicy pomiędzy temperaturą powietrza w pomieszczeniu a temperaturą zewnętrzną powstaje potrzeba pokrycia fizycznie mniejszej straty cieplnej budynku, i to przy zachowaniu pełnego komfortu temperatury odczuwalnej. Odczuwanie energii przekazanej drogą promieniowania jest bowiem zdecydowanie silniejsze niż metodą konwekcji.
Po drugie, ze względu na zminimalizowanie efektu warstwowania temperatur wraz ze wzrostem wysokości pomiarowej hali drastycznie spada zużycie energii. Nie bez znaczenia jest także krótki czas reakcji systemu na zmiany zapotrzebowania na energię.
Temperatury projektowe
Z punktu widzenia poprawności obliczeń zapotrzebowania na ciepło kluczowe znaczenie mają zmiany normatywów. Norma PN-EN 12831:2006, mająca zastosowanie do obiektów wielkokubaturowych, a będąca tłumaczeniem normy europejskiej EN 12831:2003, zastąpiła PN-B-03406:1994. W nowej normie zawarto wiele zmian umożliwiających poszanowanie praw przyszłych użytkowników obiektów. Jedną z nich jest zastąpienie „obliczeniowej temperatury powietrza w pomieszczeniu” przez „projektową temperaturę wewnętrzną”.
 |
 |
Zmiana nie dotyczy w tym przypadku jedynie nazewnictwa. Według nowej normy projektowa temperatura wewnętrzna to temperatura operacyjna, czyli średnia arytmetyczna temperatury powietrza wewnętrznego i temperatury promieniowania w centralnym miejscu przestrzeni ogrzewanej (na wysokości między 0,6 a 1,6 m). Wartości projektowe temperatury wewnętrznej podane są obecnie w załączniku krajowym do normy PN-EN 12831:2006. Część czołowych europejskich producentów promienników posługuje się normą DIN V 18599, cytowaną w wielu innych wprowadzanych normach, na mocy której można udowodnić słuszność twierdzenia o oszczędności ponad 40% energii przy zastosowaniu promienników wodnych w porównaniu z systemami opartymi na ogrzewaniu powietrza w halach.
Nie bez znaczenia jest również fakt, że promienniki wodne to system absolutnie cichy, niegenerujący żadnych szumów, co czyni go idealnym rozwiązaniem również dla obiektów kościelnych czy użyteczności publicznej, a lakierowanie na kolor stropu sprawia, że urządzenia stają się niewidoczne.
 |
