Projektowanie instalacji freonowej dla zdalnych skraplaczy

Do innych urządzeń o podobnej zasadzie działania należą szafy klimatyzacyjne bezpośredniego odparowania przeznaczone do współpracy ze zdalnym skraplaczem. Problemy pojawiają się na etapie projektowania instalacji łączącej oba urządzenia, co skutkuje awaryjnymi wyłączeniami systemów klimatyzacji w obiekcie. W artykule poruszono podstawowe zagadnienia związane w właściwym projektowaniem tego typu instalacji oraz przedstawiono informacje, na które warto zwrócić uwagę przy montażu tego odcinka instalacji freonowej.

Zdalne skraplacze to urządzenia pozwalające na odprowadzenie ciepła z bezskraplaczowych agregatów chłodniczych. Składają się z wymiennika lub wymienników, w których skraplany jest czynnik chłodniczy, obudowy oraz wentylatorów, najczęściej osiowych (choć stosowane są również rozwiązania z wentylatorami promieniowymi).

W zależności od liczby wymienników tworzone są układy jedno- i wieloobiegowe (najczęściej dwuobiegowe). Do bezskraplaczowego agregatu chłodniczego, wielosprężarkowego o kilku obiegach chłodniczych możliwe jest zatem zastosowanie kilku jednoobiegowych zdalnych skraplaczy bądź zastosowanie jednego zdalnego skraplacza w wykonaniu wieloobiegowym. W zależności od rozkładu mocy chłodniczej w agregacie chłodniczym na poszczególne układy chłodnicze również możliwe jest zastosowanie układów wieloobiegowych o „symetrycznym” bądź „asymetrycznym” rozkładzie wydajności cieplnej przypadającej na poszczególne obiegi. Standardowe rozwiązania obejmują w zależności od konstrukcji:

• zdalne skraplacze w wykonaniu pionowym,
• zdalne skraplacze w wykonaniu poziomym,
• zdalne skraplacze w układzie „V”.

Dwa pierwsze z wymienionych typów urządzeń są rozwiązaniami identycznymi, tylko inaczej usytuowanymi względem podłoża (wymagane są nóżki w rozwiązaniach poziomych, ale urządzenia są takie same i mają identyczne parametry techniczne). Skraplacze w wykonaniu pionowym i poziomym są stosowane z reguły przy mniejszych wydajnościach cieplnych (do ok. 600 kW¹⁾ – jednoobiegowe, do ok. 1300 kW¹⁾ – wykonanie dwuobiegowe). Przy większych mocach wykorzystuje się już skraplacze z wymiennikami ukształtowanymi względem siebie w kształcie litery „V” (do ok. 2 MW¹⁾). 
¹⁾dla parametrów 35% wodnego roztworu glikolu 45/40°C i przy temperaturze powietrza wlotowego 30°C.

Niestandardowe wykonania tzw. skraplacze natryskowo-wyparne są wyposażone w odrębny układ wodny z dyszami wodnymi stanowiącymi układ zraszania pozwalający na uzyskanie większych wydajności schładzania. Pomimo wielu zalet są one z różnych względów rzadko obecnie stosowane (wyższe koszty inwestycyjne, problemy z osadzaniem się kamienia wodnego itp.).

Regulacja ciśnienia skraplania odbywa się poprzez prosty układ regulacyjny stanowiący czujnik temperatury (ciśnienia) skraplania oraz regulator prędkości obrotowej. Zanurzeniowe czujniki ciśnienia skraplania są rozwiązaniami bardziej dokładnymi od przylgowych czujników temperatury skraplania, których wskazania wykazują wysoką zależność od warunków atmosferycznych (nasłonecznienie, wiatr itp.). Utrzymanie stałej temperatury skraplania może odbywać się stopniowo (zał./wył., skokowa regulacja) bądź poprzez płynną regulację prędkości obrotowej wentylatora/-ów. W urządzeniach wyposażonych w natrysk wodny, przy pełnej prędkości obrotowej wentylatorów i dalszym wzroście temperatury (ciśnienia) skraplania, załączony zostaje natrysk wodny.