Po obliczeniu średnic rurociągów instalacji chłodniczej i ustaleniu ich odpowiednich długości oraz po narysowaniu podstawowego schematu ich przebiegu należy przemyśleć szczegóły rozwiązania instalacji. Dodatkowe informacje zamieszczone poniżej przydadzą się podczas tej fazy projektowania.
Charakterystyka rur miedzianych – w tab. 8. podano fizyczną charakterystykę rur miedzianych stosowanych do wykonywania rurociągów czynnika chłodniczego. Natomiast z tab. 9. można odczytać masę czynnika chłodniczego (w stanie ciekłym i parowym) wypełniającego rury opisane w tab. 8.
Rura ssawna musi zawsze być zaizolowana, aby uniknąć tworzenia się skroplin na zewnętrznej powierzchni i tym samym kapania wody z rury.
Rura ciekłego czynnika musi być zaizolowana tylko wtedy, gdy temperatura otoczenia (lub np. bezpośrednie promieniowanie słoneczne) jest wyższa niż temperatura cieczy (jest ona zazwyczaj o 4÷5 K niższa niż temperatura skraplania).
Rura tłoczna musi być zaizolowana tylko po to, by zabezpieczyć ludzi przed poparzeniami przy przypadkowym kontakcie (sprężarka tłoczy czynnik o temp. 70÷100°C) lub by uniknąć niepożądanego ogrzewania wnętrza. W małych urządzeniach chłodniczych rurę ssawną i cieczową łączy się i izoluje pojedynczą warstwą (nigdy w pompach ciepła). Wpływa to korzystnie na system, gdyż zapewnia się powrót oleju do sprężarki (ogranicza ewentualne parowanie kropel oleju spowodowane działaniem ciepła na rurę z czynnikiem ciekłym), a dochłodzenie ciekłego czynnika jest zwiększone.
Wydłużenia rur miedzianych spowodowane zmianami temperatury podano w tab. 10. Kompensację tych wydłużeń można uzyskać, stosując specjalne złącza (używać zgodnie z instrukcją producenta) lub przy użyciu wydłużek o kształcie „U” lub „L”, które kompensują rozszerzanie i kurczenie się rur. W tab. 11. podano wymiary takich wydłużek, przy czym należy pamiętać, że zawsze powodują one spadki ciśnienia w rurociągach, a więc powinno się stosować je ostrożnie.
Podpory stosowane w rurociągach czynnika chłodniczego muszą przejąć ciężar samych rur, a w pewnych wypadkach muszą zapewnić prawidłowe ich osiowanie. W wypadku znacznych wydłużeń zaleca się zastosowanie specjalne podpór zaprojektowane tak, aby rury mogły przesuwać się bez uszkadzania podpór. Maksymalna odległość pomiędzy podporami rurociągów poziomych wynika z odkształceń spowodowanych ciężarem rury. W tab. 12. podano maksymalne odległości pomiędzy podporami rur miedzianych w zależności od ich średnicy.
Kolana i złączki powodują znaczne spadki ciśnienia. Zakładając, że prędkość przepływu czynnika chłodniczego w stanie parowym jest taka sama (im mniejszy kąt zakrzywienia rury, tym mniejsze są spadki ciśnienia). A zatem należy dążyć do zmniejszenia kątów zakrzywienia rur. Jeśli rurociąg musi ominąć przeszkodę, to lepiej jest wykonać dwa kolana 45° niż jedno kolano o 90° (rys. 5.). Zastosowanie tych kształtek wymaga szczególnego rozważenia, a na rys. 6. przedstawia kilka rozwiązań zmian kierunków przepływu czynnika w rurociągach.
Rozchodzenie się drgań i hałasu musi być uwzględniane podczas projektowania instalacji chłodniczych. Problem ten jest skomplikowany i nie może być dokładnie opisany w tym artykule; zawarto więc w nim tylko praktyczne wskazówki natury ogólnej. Drgania wywołane są m.in. przez pulsację pary czynnika chłodniczego w rurze tłocznej sprężarki, a następnie są one przeniesione przez rury i ciekły czynnik chłodniczy. Celem tłumienia drgań jest:
- zapobieganie zużyciu i zniszczeniu instalacji,
- zapobieganie przenoszeniu się drgań z instalacji do struktury budynku,
- ograniczanie poziomu hałasu.
Podstawową metodą ograniczania hałasu jest zmniejszanie prędkości przepływu czynnika chłodniczego do najniższych możliwych wartości (ciecz 0,5÷1 m/s; para 5÷14 m/s maksymalnie). Zostało to już uwzględnione przy okazji projektowania rurociągów instalacji czynnika chłodniczego w aspekcie ograniczania spadków ciśnienia.
Wibroizolacyjne podpory (amortyzatory) muszą mieć taką charakterystykę, aby nie dopuścić do przenoszenia drgań z rur na ściany. Zaleca się, aby strzałka ugięcia kolejnych trzech podpór od strony sprężarki na długości 15 m była taka sama jak stała strzałka ugięcia podpór sprężarki. Muszą być stosowane połączenia elastyczne, gdy zewnętrzne średnice rur są większe niż 50 mm i przy każdej innej średnicy, jeśli rura jest prowadzona poniżej lub w pobliżu miejsc, gdzie stosowanie izolacji akustycznej jest konieczne.
Jeśli rury prowadzone są przez ściany, to muszą być odizolowane od muru, odpowiednio do koniecznego stopnia ugięcia. Szczególną uwagę należy zwrócić na uszczelnienie otworów w ścianach, aby uniknąć przenoszenia hałasu z jednego pomieszczenia do drugiego. Uszczelnienie może być wykonane za pomocą specjalnych podpór lub przy użyciu materiałów takich, jak włókno szklane lub inne elastyczne szczeliwo.
Mocowanie pionów musi zostać rozważone w innym aspekcie. W tym przypadku głównym zadaniem podpór jest ograniczenie i kontrolowanie wydłużeń rury (w kierunku pionowym). A zatem muszą być one sztywno przymocowane do ścian. Takie rozwiązanie oznacza, iż nie będzie można osiągnąć żadnej strzałki ugięcia, dlatego podpory i kotwy muszą być instalowane w miejscach, w których dopuszczalne jest przenoszenie drgań.
Natomiast gdy zabezpieczenie przed drganiami i hałasem jest konieczne, to można użyć zwykłych metod montażu, które ograniczają przenoszenie hałasu. A więc można stosować sprężyny i/lub gumowe podkładki. W praktyce sztywne kotwy uniemożliwiają ugięcie rur, a zatem drgania muszą być wytłumione przed tymi podporami.
