Kanalizacja ciśnieniowa i podciśnieniowa obszarów wiejskich

Ścieki bytowe z obszarów wiejskich do oczyszczalni ścieków można odprowadzać siecią kanalizacji grawitacyjnej, ciśnieniowej i podciśnieniowej. Na rys. 1 pokazano budowę poszczególnych sieci kanalizacyjnych. W kanalizacji grawitacyjnej przepływ ścieków w rurociągach jest wymuszony przez siły ciężkości i odbywa się ze swobodnym zwierciadłem.

Inaczej w rurociągach kanalizacji ciśnieniowej – przepływ wymuszony jest przez pompy ściekowe z urządzeniem rozdrabniającym, które włączają się losowo w zależności od szybkości napełniania się ściekami zbiorników poszczególnych przydomowych pompowni ścieków. Z kolei przepływ ścieków w rurociągach kanalizacji podciśnieniowej jest wymuszony przez pompy próżniowe znajdujące się w stacji podciśnieniowej.

Również w systemie kanalizacji podciśnieniowej zawory opróżniające otwierają się losowo w zależności od szybkości napełniania się ściekami komór poszczególnych węzłów opróżniających.

Zalecenia dotyczące budowy kanalizacji ciśnieniowej

W zależności od zastosowanych pomp system kanalizacji ciśnieniowej można podzielić na kanalizację nisko-i wysokociśnieniową. W systemie kanalizacji niskociśnieniowej stosuje się pompy wirowe o maksymalnej użytecznej wysokości podnoszenia ok. 35-45 m. Natomiast w kanalizacji wysokociśnieniowej stosowane są pompy wyporowe o maksymalnej użytecznej wysokości podnoszenia ok. 80-100 m (rys. 2).

Kanalizację wysokociśnieniową stosuje się w szczególnych przypadkach – do tłoczenia ścieków rurociągami tranzytowymi na duże odległości, ok. 10-15 km, oraz gdy występują duże geodezyjne różnice wysokości terenu [4].

Kanalizacja ciśnieniowa służy do odprowadzania ścieków bytowych i przemysłowych (z wyłączeniem ścieków opadowych) do oczyszczalni ścieków. W miejscu podłączenia kanalizacji ciśnieniowej z innym systemem należy zastosować studzienkę rozprężną z odpowiednią wentylacją, aby zapobiec wydostawaniu się odorów na zewnątrz studzienki.

Interesują Cię wymagania jakości powietrza na 2021? Pobierz bezpłatny e- book »

Integralną częścią każdego systemu kanalizacji ciśnieniowej są przydomowe przepompownie ścieków (rys. 3). Dla przyspieszenia cyklu budowy i ujednolicenia poszczególnych systemów obecnie w kanalizacji ciśnieniowej stosowane są pompownie prefabrykowane z pełnym wyposażeniem. Każda przydomowa pompownia ścieków powinna być wyposażona w następujące urządzenia:

• zatapialną pompę z urządzeniem rozdrabniającym i wirnikiem otwartym o swobodnym przepływie oraz automatyczne złącze (autozłącze),

• kompletne orurowanie wraz z armaturą,

• mechanizm do załączania i wyłączania pomp (np. pływaki, rurka spiętrzająca lub hydrosonda),

• sterownik, który steruje pracą pomp i powinien być wyposażony w:

• diody sygnalizujące pracę pompy i zakłócenia w pracy,

• alarm (sygnał dźwiękowy i świetlny),

• licznik godzin pracy pomp, amperomierz, włącznik przełączający ze sterowania ręcznego na automatyczne.

W przypadku kanalizacji ciśnieniowej w celu zminimalizowania efektu sedymentacji zanieczyszczeń na dnie zbiornika i zmniejszenia okresu retencji ścieków wskazane jest, żeby w pompowniach ścieków zaprojektować dno jako tzw. samooczyszczające się (w postaci odwróconego stożka ściętego).

Przeczytaj: Eksploatacja kanalizacji ciśnieniowej >>

Zminimalizowanie efektu sedymentacji zanieczyszczeń na dnie zbiornika pompowni ścieków można również uzyskać przez zainstalowanie w pompie ściekowej odpowiedniego zaworu do płukania.

Rezygnacja z jednego z powyższych rozwiązań sprzyja stopniowemu osadzaniu się stałych zanieczyszczeń znajdujących się w ściekach na dnie zbiornika, co w wyniku postępujących procesów gnilnych skutkować będzie wydobywaniem się nieprzyjemnych zapachów i powodować pogorszenie komfortu życia okolicznych mieszkańców. W związku z tym niezbędne będzie częste usuwanie osadów z pompowni ścieków za pomocą wozu asenizacyjnego, co znacznie zwiększy koszty eksploatacji tej sieci.

Zbiornik przydomowej pompowni ścieków musi być szczelny i mieć awaryjną objętość równą przynajmniej 25% całkowitego średniego dopływu dobowego. Objętość tę wyznacza się, licząc w górę od normalnego poziomu załączania się pomp ściekowych [6].

Poznaj ofertę rynkową przydomowych przepompowni ścieków >>

W pompowniach ścieków należy zastosować kulowe zawory zwrotne, które w stanie całkowicie otwartym zwalniają cały przekrój rury. Okrągły kształt zamknięcia zapobiega osadzaniu się zanieczyszczeń w zaworze i zmniejsza ryzyko jego awarii. Aby zawór zwrotny pracował prawidłowo, musi być za nim zagwarantowane przeciwciśnienie wielkości ok. 0,2 bara [4].

Pompy w pompowniach ścieków należy zamontować w pozycji lekko pochylonej, co zapewni większą skuteczność usuwania tworzącego się na powierzchni ścieków kożucha. Wspornik mocujący pływaki służące do załączania i wyłączania pomp należy zamontować powyżej rurociągu doprowadzającego ścieki i po jego przeciwnej stronie.

Pływaki do załączania i wyłączania pomp muszą mieć zapewnioną swobodę ruchu. Podczas pracy nie powinny zaczepiać o inne elementy znajdujące się wewnątrz zbiornika. Pływaków do załączania i wyłączania pomp nie można instalować w obszarach występowania zawirowań podczas pracy pompy. W każdej pompowni ścieków należy zamontować przyłącze do płukania.

Rurociągi ciśnieniowe doprowadzające ścieki do strefowych pompowni muszą być w nich skierowane do dołu, żeby strumień ścieków nie zaburzał pracy pływaków. W każdej strefowej pompowni ścieków należy zamontować po dwie pompy. Włazy pompowni powinny być wyniesione 0,10 m powyżej powierzchni terenu, aby wody opadowe i z topniejącego śniegu nie przedostawały się przez nie do pompowni [4].

W kanalizacji ciśnieniowej stosuje się pompy z silnikiem w płaszczu chłodzącym, umożliwia to pracę pomp z wynurzonym silnikiem, dzięki czemu uzyskuje się mniejszą martwą objętość zbiornika. Silniki pomp powinny być trwałe i zabezpieczone przed spaleniem. W kanalizacji ciśnieniowej stosuje się silniki w wykonaniu przeciwwybuchowym, które są dodatkowo wyposażone w czujniki termiczne oraz wilgotnościowe.

Przeczytaj: Odprowadzanie ścieków. Urządzenia przeciwzalewowe i przepompownie >>

W celu wyeliminowania zakłóceń pracy pompy wskutek zapowietrzenia podłączeniowy rurociąg ciśnieniowy powinien wznosić się w kierunku zbiorczego rurociągu ciśnieniowego. Jeżeli ułożenie podłączeniowego rurociągu ciśnieniowego ze wzniosem jest niemożliwe, należy zapewnić jego odpowietrzanie poprzez zawór odpowietrzający.

Sieć zbiorczych rurociągów ciśnieniowych należy ułożyć zgodnie z ukształtowaniem terenu na głębokości ok. 1,60 m. Do budowy należy stosować rury z PE-HD PN 10. Podczas budowy zbiorczych rurociągów ciśnieniowych należy zamontować kształtki (odgałęzienia) do obsłużenia wszystkich posesji, uwzględniając także działki, które jeszcze nie są zabudowane. Te kształtki należy wyposażyć w zawory odcinające (zasuwy), aby w każdej chwili możliwe było podłączenie nowych rurociągów ciśnieniowych.

Na sieci zbiorczych rurociągów ciśnieniowych należy wybudować przyłącza, aby można było kontrolować stan poszczególnych odcinków i je płukać. Przyłącza należy rozmieszczać w odstępach tak dobranych, aby dawały nieograniczone możliwości kontroli i płukania. Na długich zbiorczych rurociągach ciśnieniowych przyłącza do płukania sieci należy budować co około 350 m.

Do przyłączy, bez względu na porę roku, musi istnieć możliwość dojazdu samochodów ze stacjami do płukania sprężonym powietrzem lub wodą. Przed i za przyłączem do płukania sieci oraz przy każdym połączeniu zbiorczych rurociągów ciśnieniowych należy instalować zasuwy odcinające, aby możliwe było płukanie każdego z odcinków sieci rurociągów ciśnieniowych.

Przyłącza i zasuwy odcinające należy zabezpieczyć skrzynkami żeliwnymi i oznakować odpowiednimi tabliczkami. Gdy zbiorczy rurociąg ciśnieniowy jest mocno nachylony w kierunku przepływu ścieków, w wysokich punktach sieci (na wzniesieniach terenowych) należy budować studzienki z zaworami napowietrzająco-odpowietrzającymi lub zainstalować zawory napowietrzająco-odpowietrzające do bezpośredniej zabudowy w gruncie (rys. 4).

W szczególnych przypadkach przepływ ścieków może być regulowany i wspierany przez stacje płukania sprężonym powietrzem, które instalowane są na początkowych niedociążonych (mała ilość ścieków) odcinkach sieci kanalizacji ciśnieniowej, gdzie nie jest zachowana prędkość samooczyszczania 0,7 m×s–1 [6].

Kanalizację ciśnieniową projektuje się z reguły tak, by nie budować takich stacji, ponieważ powoduje to wzrost kosztów inwestycyjnych i eksploatacyjnych. Ich zadaniem jest wprowadzanie do sieci zbiorczych rurociągów ciśnieniowych sprężonego powietrza, które zapobiega zagniwaniu ścieków i wydzielaniu się siarkowodoru, skraca czas przebywania ścieków w sieci oraz usuwa osady ze ścianek rurociągów.

Stacje płukania sprężonym powietrzem należy lokalizować tak, aby oddziaływały na jak największą liczbę rurociągów ciśnieniowych. Mogą być one wyposażone w sprężarki ze zbiornikiem sprężonego powietrza i układem dozowania powietrza albo w sprężarki podłączone bezpośrednio do zbiorczego rurociągu kanalizacji ciśnieniowej. Umieszcza się je w podziemnych studzienkach lub parterowych budynkach albo w wolnostojących kontenerach.

Stosowane są również przewoźne stacje płukania sprężonym powietrzem. Zaleca się zastosowanie środków zabezpieczających przed hałasem podczas pracy sprężarek lub zachowanie odpowiedniej odległości od zabudowy mieszkalnej. Stacje płukania sprężonym powietrzem muszą być wyposażone w liczniki godzin pracy sprężarek, manometry itp. Awaryjne zasilanie elektryczne stacji nie jest konieczne.

Zalecenia dotyczące budowy kanalizacji podciśnieniowej

Istnieje wiele firm, które w swojej ofercie mają systemy kanalizacji podciśnieniowej. Budowa i zasady działania systemów typu Roevac, Airvac, Flovac, Redivac i Qua-Vac są do siebie zbliżone. We wszystkich niezbędne jest wytworzenie podciśnienia w sieci zbiorczych rurociągów podciśnieniowych, a podczas wprowadzania ścieków do rurociągów konieczne jest też dostarczenie niezbędnej ilości powietrza, które przyczynia się do transportu ścieków.

Systemy kanalizacji podciśnieniowej zbudowane są z węzłów opróżniających z zaworami opróżniającymi (rys. 5) i podłączeniowych zbiorczych rurociągów podciśnieniowych oraz stacji podciśnieniowej.

Węzły opróżniające z zaworami opróżniającymi w kanalizacji podciśnieniowej są dostarczane przez producenta na plac budowy w częściach i montowane na miejscu. Podczas umieszczania w gruncie węzłów opróżniających typu Roevac, jeżeli nie zostały one zaprojektowane jako przejezdne i zalewowe (tzn. mogące pracować pod wodą po zalaniu), należy zwrócić uwagę, żeby górna krawędź studzienki zbiorczej i komory z zaworem opróżniającym na całym obwodzie wystawała 10 cm ponad powierzchnię gruntu, tak by niemożliwe było dostanie się wody opadowej do jej wnętrza.

Niezachowanie tego wymogu może powodować zalewanie wodą opadową sterownika pneumatycznego i zaworu opróżniającego, co będzie skutkowało wadliwą pracą tego zaworu. Aby zabezpieczyć węzły opróżniające z tworzywa sztucznego przed wypłynięciem w wyniku płytkiego występowania wód gruntowych, można na ich krawędzi wykonać obciążnik betonowy w postaci pierścienia [4].

Przeczytaj także: Eksploatacja studzienek kanalizacyjnych (cz. 1)  >>

Sieci zbiorczych rurociągów podciśnieniowych należy budować z rur PVC-U o wytrzymałości na ciśnienie 1,0 MPa. Rury takie łączone są kielichowo za pomocą elastycznego pierścienia. Norma PN-EN 1091 [7] zaleca, aby wewnętrzna minimalna średnica podciśnieniowego rurociągu podłączeniowego nie była mniejsza niż 50 mm.

Rurociągi podciśnieniowe należy układać w gruncie w zależności od konfiguracji terenu poniżej poziomu przemarzania gruntu. Gdy teren jest płaski lub wznosi się w kierunku transportu ścieków, profil podłużny rurociągu powinien być w kształcie zębatej piły. Zaleca się, aby wysokość poszczególnych wzniesień w rurociągu podciśnieniowym była możliwie najmniejsza. Wskazane jest zamontowanie wielu małych wzniesień zamiast jednego dużego.

Zaleca się także, aby zmiana poziomu wzniesienia wahała się w przedziale od H_min = 1,5d do H_max = 1,5 m (d – średnica wewnętrzna rurociągu podciśnieniowego), a minimalne odległości między wzniesieniami wynosiły 6 m [7].

Zmiany profilu powinny być wykonywane tam, gdzie jest to niezbędne, aby nie dopuścić do zbytniego zagłębienia rurociągu podciśnieniowego. Na odcinkach płaskich i wznoszących zbiorcze rurociągi podciśnieniowe należy układać ze wzniesieniami o profilu piłokształtnym. Natomiast na odcinkach opadających zbiorczy rurociąg podciśnieniowy należy prowadzić zgodnie ze spadkiem terenu, a minimalny spadek zbiorczego rurociągu podciśnieniowego nie może być mniejszy niż 0,2% [7].

Zbiorcze rurociągi podciśnieniowe należy układać w wąskich wykopach z odpowiednio wyprofilowanym dnem i na zagęszczonej podsypce piaskowej. Minimalne średnice zbiorczych rurociągów podciśnieniowych należy przyjmować w zależności od występowania w ściekach dużych zanieczyszczeń stałych. Gdy ich nie ma, należy przyjąć minimalną średnicę 65 mm, a gdy występują duże zanieczyszczenia stałe – 80 mm [7].

Podłączenia bocznych rurociągów podciśnieniowych (podłączeniowych) do zbiorczych rurociągów podciśnieniowych należy wykonać w górnej części tych ostatnich w zakresie kąta ±60°. Na zbiorczym rurociągu podciśnieniowym w odległości 2 m od wzniesienia nie powinno być żadnego podłączenia [7].

Rewizje, które służą do kontroli pracy sieci kanalizacji podciśnieniowej, należy rozmieszczać na zbiorczych rurociągach tuż za wzniesieniami oraz w miejscach łączenia się tych rurociągów. Zasuwy odcinające należy rozmieszczać w odległościach nie większych niż 450 m oraz w miejscach łączenia się zbiorczych rurociągów podciśnieniowych.

Stacja podciśnieniowa (próżniowo-pompowa) składa się ze zbiorników podciśnieniowych, pomp próżniowych, pomp ściekowych i biologicznego filtru powietrza. Wielkość i liczba zbiorników podciśnieniowych, pomp próżniowych i pomp ściekowych zależy od ilości wprowadzanych ścieków, niezbędnego natężenia przepływu powietrza, objętości rurociągów i liczby węzłów opróżniających z zaworami opróżniającymi.

Wskazane jest, aby do każdego zbiornika podciśnieniowego przyporządkowana była co najmniej jedna pompa próżniowa (rys. 6) i jedna pompa ściekowa oraz po jednej pompie awaryjnej. Zbiorniki podciśnieniowe powinny być napełniane ściekami tylko do połowy, ponieważ pozostała objętość pełni funkcję rezerwy podciśnienia.

Każdy zbiornik podciśnieniowy powinien mieć włazy umożliwiające sprawdzenie jego wnętrza i oczyszczenie i powinien być wyposażony w system kontroli poziomu ścieków odpowiedni do pracy w podciśnieniu z możliwością łatwego sprawdzenia lub wymiany. Należy stosować jeden lub dwa zbiorniki podciśnieniowe.

Rurociągi doprowadzające ścieki do zbiorników podciśnieniowych powinny być wyposażone w zawory odcinające, aby przy działaniach naprawczych i remontowych możliwe było tymczasowe utrzymanie pracy całej sieci kanalizacji podciśnieniowej z jednym tylko zbiornikiem podciśnieniowym lub jedną pompą próżniową. Pompy próżniowe i pompy ściekowe powinny się uruchamiać automatycznie maksymalnie 12 razy na godzinę i pracować w ciągu doby przez ok. 5 godzin.

Wskazane jest, aby pompy próżniowe włączały się przy podciśnieniu w zbiornikach podciśnieniowych 0,55 bara, a wyłączały się przy podciśnieniu 0,65 bara (od 55 do 65 kPa). Stacja podciśnieniowa (próżniowo-pompowa) powinna być wyposażona w automatyczną sygnalizację awarii systemu kanalizacji podciśnieniowej.

Zasady eksploatacji kanalizacji ciśnieniowej

W początkowych odcinkach wybudowanej kanalizacji ciśnieniowej zdarza się, że ze względu na małą ilość ścieków w rurociągach nie będzie zachowana minimalna prędkość przepływu. Dlatego po wybudowaniu sieci należy te rurociągi raz na kwartał płukać wodą lub powietrzem ze stacji do płukania umieszczonych na samochodach. Natomiast w pozostałych sytuacjach, gdy ilość ścieków jest wystarczająca, rurociągi ciśnieniowe nie wymagają systematycznego płukania [4].

Konserwację pomp ściekowych należy przeprowadzać według instrukcji ich producentów. Przydomowe i strefowe pompownie ścieków trzeba raz w roku poddać przeglądowi i wymienić części uszkodzone bądź skorodowane.

Co najmniej raz na kwartał należy strumieniem wody oczyścić mechanizm do załączania i wyłączania pompy (np. pływakowy) oraz sprawdzić wlot do pompy, stan urządzenia rozdrabniającego zanieczyszczenia stałe i wirnik pompy. Rurociągi ciśnieniowe nie wymagają konserwacji – poza naprawą uszkodzeń. Eksploatator kanalizacji ciśnieniowej musi kontrolować liczniki godzin pracy pomp, prowadzić dziennik eksploatacji, powinien też zorganizować służbę awaryjno­‑konserwacyjną.

Do przyborów sanitarnych obsługiwanych przez kanalizację ciśnieniową nie należy wrzucać szmat, sznurków itp. Uwarunkowane to jest możliwością nawinięcia się na urządzenie rozdrabniające wewnątrz pompy materiałów elastycznych, które uniemożliwiają jej skuteczną pracę. Nie wolno też odprowadzać do przydomowych przepompowni ścieków wód opadowych i gnojowicy. Należy ograniczyć możliwość dostawania się do tego urządzenia piasku, który powoduje przyspieszone zużywanie się elementów pompy.

Zasady eksploatacji kanalizacji podciśnieniowej

Węzły opróżniające z zaworami opróżniającymi i sterownikami pneumatycznymi pracują bezobsługowo, jednak wskazane jest co najmniej dwukrotne w ciągu roku (jesienią i wiosną) przeprowadzanie ich kontroli. Podczas kontroli należy zwrócić szczególną uwagę na zabrudzenia, uszkodzenia, a zwłaszcza zawilgocenia, które należy niezwłocznie usunąć. Uszkodzone zawory opróżniające lub sterowniki pneumatyczne muszą zostać wymienione.

Raz na rok należy umyć zbiornik, połączenia i rury wentylacyjne, a co cztery lata należy wymontować zawór opróżniający i przeprowadzić renowację – jeśli jest to konieczne. Szczególnie w systemie Roevac należy wymieniać elastyczne membrany i trzpienie je mocujące. Ze względu na pracę sieci również w warunkach zimowych należy bardzo dobrze zabezpieczyć węzły opróżniające z zaworami opróżniającymi przed przemarzaniem.

Co trzy miesiące wskazane jest sprawdzanie ustawień długości czasów otwierania się poszczególnych zaworów opróżniających i skontrolowanie drożności rury spiętrzającej ścieki. W zależności od lokalizacji zaworu opróżniającego względem stacji podciśnieniowej (próżniowo-pompowej) długość czasu otwarcia ustawia się indywidualnie dla każdego zaworu. Im dalej zawór opróżniający znajduje się od stacji podciśnieniowej (próżniowo-pompowej), tym czas jego otwarcia jest dłuższy z uwagi na konieczność wprowadzenia większej ilości powietrza [4].

Natomiast kiedy rura spiętrzająca ścieki będzie przytkana, do sterownika pneumatycznego nie będzie docierać powietrze o odpowiednim ciśnieniu, co spowoduje, że zawór opróżniający będzie się otwierał rzadko lub wcale. W takim przypadku dochodzić będzie do systematycznego zalewania ściekami węzła opróżniającego.

Sieć rurociągów podciśnieniowych nie wymaga konserwacji ani obsługi. Jej szczelność można stale kontrolować w trakcie pracy stacji próżniowo-pompowej. Układ jest szczelny, jeżeli pompy próżniowe wytwarzające podciśnienie włączają się nocą co najwyżej dwa razy w ciągu godziny. Ciągła praca pomp próżniowych jest informacją dla obsługi, że system kanalizacji podciśnieniowej jest nieszczelny.

Gdy system monitorujący pracę układu nie zgłasza awarii (np. zawór opróżniający jest ciągle otwarty lub się nie domyka – słyszalny jest charakterystyczny gwizd zasysanego powietrza), obsługa stacji podciśnieniowej (próżniowo-pompowej), zamykając zawory odcinające na poszczególnych gałęziach zbiorczych rurociągów podciśnieniowych, ustala, która gałąź jest nieszczelna i usuwa awarię.

Stacja podciśnieniowa (próżniowo-pompowa) powinna być codziennie nadzorowana, a urządzenia znajdujące się w niej powinny być kontrolowane minimum dwa razy dziennie. Pompy próżniowe i ściekowe należy konserwować zgodnie z instrukcją producenta. W przypadku pomp próżniowych z pierścieniem olejowym poziom oleju musi być kontrolowany regularnie, przynajmniej dwa razy w tygodniu.

W trakcie wymiany oleju należy pompy wyłączyć i odpowiednio zabezpieczyć przed samoczynnym i przypadkowym lub mimowolnym włączeniem. Olej w pompach próżniowych z pierścieniem olejowym zaleca się wymieniać cztery razy w roku, co ok. 500 godzin pracy urządzeń. Pompy próżniowe nie mogą w żadnym wypadku pracować na sucho – prowadziłoby to do zniszczeń łopatek i uszczelnień.

Wskazane jest również czterokrotne w ciągu roku czyszczenie zbiorników podciśnieniowych i sprawdzanie zainstalowanych w nich urządzeń kontrolno-pomiarowych. Kontrola biologicznego filtru powietrza sprowadza się do spulchniania oraz ewentualnego uzupełniania materiału filtracyjnego (kory drzew iglastych) co kwartał.

W przypadku wystąpienia awarii systemu (np. zaworu opróżniającego) zakłócenie musi być bardzo szybko usunięte przez personel obsługi ze względu na niedużą pojemność studzienki zbiorczej węzła opróżniającego oraz nieszczelność systemu. Najlepiej wymienić całe uszkodzone urządzenie na nowe. Eksploatator systemu kanalizacji podciśnieniowej powinien posiadać w podręcznym magazynie zapas części zamiennych. Musi także kontrolować liczniki godzin pracy pomp, prowadzić dziennik eksploatacji, powinien też zorganizować służbę awaryjno-konserwacyjną.

Zabrania się bezpośredniego odprowadzania tłuszczów (np. ścieków z zakładów przetwórstwa mięsnego) do kanalizacji podciśnieniowej. W takich przypadkach należy zamontować odpowiednie podczyszczalnie lub separatory, aby zminimalizować stężenia tego typu zanieczyszczeń.

Wprowadzanie dużych ilości tłuszczów do systemu kanalizacji podciśnieniowej może mieć negatywny wpływ na prawidłową pracę zaworów opróżniających, sieci rurociągów podciśnieniowych, pływaków i wskaźników poziomu zamontowanych w zbiornikach podciśnieniowych.

Podsumowanie

Systemy kanalizacji ciśnieniowej i podciśnieniowej stanowią rozwiązanie alternatywne dla kanalizacji grawitacyjnej – szczególnie przy niesprzyjających warunkach hydrogeologicznych i spadkach terenu.

Kanalizację ciśnieniową buduje się na obszarach wiejskich, gdy konfiguracja terenu jest bardzo zróżnicowana (teren pagórkowaty lub górski), a spadki są niekorzystne dla zastosowania kanalizacji grawitacyjnej. Jest ona stosowana również wtedy, gdy zwierciadło wód gruntowych znajduje się wysoko, a zabudowa jest rozproszona, kiedy ścieki należy odprowadzać okresowo i w małych ilościach oraz tam, gdzie występują trudności w wytyczeniu trasy rurociągu, mało jest miejsca, brakuje zgody właściciela gruntu na poprowadzenie kanalizacji bądź występują różnego rodzaju przeszkody nadziemne lub podziemne. Kanalizację ciśnieniową można również zastosować do transportu ścieków na duże odległości w terenie płaskim.

Kanalizację podciśnieniową typu Roevac, Airvac, Flovac, Redivac i Qua-Vac buduje się wtedy, gdy deniwelacja terenu jest nieznaczna, czyli na terenach płaskich o zwartej bądź rozproszonej zabudowie i gdy zwierciadło wód gruntowych znajduje się wysoko.

Gdy występują trudne warunki gruntowe (teren podmokły) i zjawiska powodzi (teren zalewowy), również można wybudować system kanalizacji podciśnieniowej, ale tylko typu Roevac ze specjalnymi węzłami opróżniającymi zamykanymi szczelnymi włazami, przez które do środka nie dostanie się stagnująca na powierzchni terenu woda. System kanalizacji podciśnieniowej służy do zbierania ścieków z danej miejscowości, ale nie nadaje się do transportu ścieków na duże odległości.

W jednym z kolejnych numerów RI ukaże się artykuł, w którym autorzy omówią przesłanki wyboru systemu odprowadzania ścieków na terenach wiejskich wynikające m.in. z eksploatacji pompowni i sieci oraz zapobiegania zagniwaniu ścieków.

Literatura

1. Heidrich Z., Kalenik M., Podedworna J., Stańko G., Sanitacja wsi, Wydawnictwo Seidel-Przywecki, Warszawa 2008.

2. www.stat.gov.pl/gus/index_PLK_HTML.htm, Główny Urząd Statystyczny, 7.11.2012.

3. Kalenik M., Rozwój w latach 1997–2007 systemów wodociągowych i kanalizacyjnych w Polsce, „Wiadomości Melioracyjne i Łąkarskie” nr 2/2009.

4. Kalenik M., Niekonwencjonalne systemy kanalizacji, Wydawnictwo SGGW, Warszawa 2011.

5. Katalogi firm: Busch, Flovac, Flygt, Hawle, Inwap, Iseki, Jung Pumpen, Mono, Preussag, Qua-Vac, Roediger, Wilo.

6. PN-EN 1671:2001 Zewnętrzne systemy kanalizacji ciśnieniowej.

7. PN-EN 1091:2002 Zewnętrzne systemy kanalizacji podciśnieniowej.

Chcesz być na bieżąco? Zapisz się do naszego newslettera!